یاسین

خاطره ای از شهید بروجردی

sadeghi — Sun, 12 Oct 2008 17:36:00 GMT

پادو توي كارگاه تشك دوزي كه كار مي كرديم هرگاه كه صاحب كار مي رفت بروجردي پادوي كارگاه را صدا مي كرد. چرخ را در اختيارش مي گذاشت و كارهاي خياطي مثل كوك زدن برش دادن و... را به او آموزش ميداد.

پادو

توي كارگاه تشك دوزي كه كار مي كرديم هرگاه كه صاحب كار مي رفت بروجردي پادوي كارگاه را صدا مي كرد. چرخ را در اختيارش مي گذاشت و كارهاي خياطي مثل كوك زدن برش دادن و... را به او آموزش ميداد.

ما مي دانستيم كه اگر صاحبكار بفهمد خيلي ناراحت ميشود و اين را چند بار به او گفتيم اما توجه نكرد.

مي گفت : « بذار بفهمه ! مشكلي پيش نميآد در نهايت من رو از اين جا بيرون مي كنه امابا اين حال من بايد به اين بچه كار ياد بدم تا در آينده بتونه روي پاي خودش وايسه . اون تا كي مي خواد پادويي اين مرد رو بكنه . او اگه كار ياد نگيره بايد تا آخر پادو باقي بمونه و زير بار زور بره . »

عاقبت همان طور كه فكر ميكرديم شد و صاحب كار از قضيه بو برد و با او درگير شد. مي گفت : « شنيدم تو همچنين كاري مي كني اما بايد بدوني كه اين كارها به تو مربوط نيست تو نبايد هر كه پاش رو گذاشت اينجا به اون كار ياد بدي . پادو كه اومد توي اين كارگاه كارش پادويي است و بايد پادويي كنه . حداقل تا چند سال نبايد كار ياد بگيره . »

اما از آنجا كه مرام بروجردي اين بود كه مردم آزاد زندگي كنند به حرفهاي او توجهي نداشت و آنچه را كه خودش صلاح مي دانست انجام مي داد.

امام حساس به سرنوشت كردستان

صحبت از امام كه مي شد اشك توي چشمهايش مي نشست .

يك بار كه براي ديدار با امام (ره ) رفيتم و برگشتيم كردستان بچه ها را جمع كرد و يك مقداري با آنها حرف زد. مي گفت : « بچه ها! من فكرنمي كردم كه امام اين قدر نسبت به سرنوشت كردستان حساس باشند. اين قدر نسبت به بچه هايي كه در كردستان كار مي كنن علاقه مند باشند. »

بعد اضافه كرد : « بچه ها فكر نكنين كه ما فقط اومده ايم اينجا يك ماموريت شش ماهه رو بگذرونيم و برويم . نه ما بايد كردستان رو آزاد كنيم . مردم كردستان را نجات بديم . اين چيزيه كه حضرت امام مي خواهند. »

او هيچ وقت نمي گفت ما آمده ايم تا ضدانقلاب را از بين ببريم بلكه هميشه صحبت از نجات مردم و آگاهي دادن به مردم مي كرد.

بروجردي در همان روز گفت : « ما بايد تكليفمون رو روشن كنيم . ما از كردستان نمي ريم ; الا اين كه يا آنجا رو آزاد كنيم يا جنازه مون رو از اينجا ببرن . »

من مشكلي ندارم

مشكلي پيش آمده بود. راه افتادم به طرف « سنندج » كه هم او را ببينم و هم بخواهم مشكلم را حل كند. حاجي پيش از ما رفته بود سنندج .

سنندج او را ديدم . داشت به مشكلات آنجا رسيدگي مي كرد. بچه هاي سپاه دور او جمع شده بودند و داشتند با او درد دل مي كردند و او به يك يك آنها رسيدگي مي كرد. منتظر ماندم تا وقتي كه فارغ شد در فرصتي مناسب مسائل خود را مطرح كنم .

انتظارما تا پاسي از شب طول كشيد اما او همچنان درگير حل مشكلات بچه هاي سنندج بود. نيمه هاي شب كه آمد استراحت كند به من گفت : « حالا در اختيار تو هستم مشكلت روبگو. »

مي دانستم خسته است و تنها ديدن او كفايت مي كرد كه همه مشكلات را فراموش كنم . گفت : « مي خواستم فقط تو رو ببينم كه الحمدالله ديدم ! »

با بسيجي ها

در كردستان كه بود مي رفت پيش بسيجي هايي كه در كنار شهيد كاظمي بودند. ساعتها با آنها مي نشست حرف ميزد غذا مي خورد دعا مي خواند عبادت مي كرد و آنگاه كه برمي گشت از لذت همنشيني با آن بچه ها حرف ميزد.

مي گفت : « آدم با اين بسيجي ها كه مي نشينه احساس خستگي نمي كنه . »

هرگز ديده نشد وقتي كه در موقع صبحگاه نيروها را مي دواند خودش در يك گوشه بنشيند و تنها دستور بدهد بلكه مثل همه آنها پابه پاي ديگران بلكه جلوتر از بقيه مي دويد.

اشتباه كردم

بروجردي در يك جا بود و ما در جاي ديگر در حال انجام عمليات بوديم . بدون اين كه از ايشان اجازه بگيرم دستور دادم كه گروهانمان برگردد. بعدا متوجه شدم كه اشتباه كرده ام . وقتي بروجردي فهميد ناراحت شد. انتظار داشتم با من برخورد تندي داشته باشد. چون اشتباه بزرگ بود انتظار تنبيه بزرگي را هم داشتم ; اما او فقط گفت : « اشتباه كردي و نبايد بدون اجازه دست به اين كار مي زدي » .

ساعتي بعد براي اين كه از دلم در بياورد آمد پيشم و دلداري ام داد كه : « تو نبايد به اين راحتي موضع رو خالي كني ; چون بچه هاي زيردست تو رو الگوي خودشون قرار مي دن . اگه من و تو اشتباه كنيم اونها ايمانشون نسبت به ما كم مي شه . جنگ سخته . ما بايد در مقابل سختي ها مقاومت داشته باشيم . ممكنه جلو رويمون بچه ها زخمي بشن يا شهيد بشن . ما نه تنها نبايد روحيه مون رو ببازيم بلكه بايد ضمن حفظ روحيه خودمون به بچه هاي ديگه هم روحيه بديم . »

صبور و ساكت

آن زمان كه در كردستان بودم براي انجام كاري به ستاد رفتم . وقتي به دژباني رسيدم ديدم يك پاسدار آنجا منتظر ايستاده تا به او اجازه ورود بدهند. تجهيزاتش هم با او بود. تا آن روز نام بروجردي را زياد شنيده بودم ليكن او را نديده بودم و به اين خاطر او را نشناختم .

ماموران دژباني هم او را نشناخته بودند. به اين دليل اصرار داشتند كه حتما بايد يك نفر از داخل ستاد او را تاييد كند تا بتواند داخل برود. او بردبارانه منتظر ايستاده بود تا كسي بيايد و او را به همراه خود به داخل ستاد ببرد. تمايلي هم نشان نمي داد كه خود را معرفي كند.

مدتي منتظر ماند تا او را شناختند و وقتي كه به او اجازه ورود دادند حتي يك ذره خم بر ابرو نياورد كه مثلا شما به چه اجازه يك فرمانده را معطل كرديد بلكه بسيار صبور و ساكت مثل يك فرد عادي وارد ستاد شد.

عروسي

يك روز محمد در آمد كه : « مي خوام ازدواج كنم ! »

گفتم : « به سلامتي . حالا بگو طرف كيه من چيكار بايد بكنم آستينها رو بايد بالا بزنم ديگه ! »

خنديد و گفت : « نه داداش ! صحبت اين حرفها نيست . طرف از خودمونه . من مي خوام فقط يك واجب شرعي رو بجا بيارم . »

گفتم : « ما كه حرفي نداريم . مباركت باشه . »

گفت : « مي خوام يك جشن ساده بگيرم كه كسي متوجه نشه . »

« حالا طرف كيه »

« دختر خاله مون ! »

خانه خاله ما آن موقع توي « مسگرآباد » بود. شب عروسي چند نفر جمع شديم و رفتيم . هفت ـ هشت نفري مي شديم . « آقا عبدالله » هم با ما بود; همان كه به محمد درس اصول عقايد مي داد.

آنجا هنوز برق نداشت . غداي مختري درست كردند و يك چراغ زنبوري يك گوشه و يك چراغ دستي در گوشه اي ديگر. شام كه خورده شد مهمانها با صلوات بلند شدند و رفتند.

وقتي همسايه ها ديدند كه عروسي به اين سادگي برگزار شد مي خواستند از تعجب شاخ دربياورند!

كنگره بزرگداشت سرداران شهيد استان تهران

پس از بازگشت از ديدار امام رزمندگان را جمع كرد و گفت : من فكر نمي كردم كه اما اين قدر نسبت به سرنوشت كردستان حساس باشند اين قدر به بچه هايي كه در كردستان كار مي كنند علاقه مند باشند. ما از كردستان نمي رويم تا آنجا را از دست ضدانقلاب آزاد كنيم و مردم را نجات بدهيم

شهيد محمد بروجردي هميشه با بسيجيان معاشر بود و مي گفت : آدم با اين بسيجي ها كه مي نشيند احساس خستگي نمي كند

ماموران دژباني او را نشناخته بودند و به همين دليل اصرار داشتند كه حتما بايد يك نفر از داخل ستاد او را تائيد كند تا بتواند داخل برود. او بردبارانه ايستاده بود تا كسي بيايد و او را به همراه خود به داخل ستاد ببرد. تمايلي هم نشان نمي داد كه خود را معرفي كند

"هما" و برخورد توهین آمیز با جانبازان ایثارگر

Salman — Sat, 04 Oct 2008 16:18:00 GMT

هواپيمايي جمهوري اسلامي «هما» در اقدامي عجيب و بي‌سابقه، بليت جانبازان عازم خارج از کشور را نزديک به دو برابر و با قيمتي متفاوت از توريست‌هاي ايراني شيک‌پوش محاسبه مي‌کند.

به گزارش پايگاه خبررساني «عبرت»، به رغم صراحت قانون در اختصاص بليت نيم‌بها به جانبازان در سفرهاي داخلي و خارجي، شرکت هواپيماي جمهوري اسلامي هما در اقدامي عجيب و بدون در نظر گرفتن مصوبات مجلس شوراي اسلامي و مصوبات هيأت دولت، با روشي متقلبانه بليت رفت و برگشت مسافران و گردشگران متمکن ايراني به مقصد مالزي را 8 ميليون ريال و بليت جانبازان را 12 ميليون محاسبه کرد.
دانشجوي جانباز ايراني عازم مالزي در يادداشتي با ارسال مدارک خود به عبرت نوشت: باور نمي‌کردم که در دولت آقاي احمدي نژاد و درست در هفته دفاع مقدس، سازمان هواپيمايي کشوري با اين جسارت و در روز روشن، تنها امتيازي که ممکن است سالي تنها دو بار و يا براي برخي جانبازان در طول عمر يک بار باشد، زير پا بگذارد و اينچنين ايثارگران را تحقير کند.
وي در بخش ديگري از يادداشت خود مي‌نويسد: براي خريد بليت به يکي از دفاتر شرکت هما در... مراجعه کردم و پس از آن که زمان و پرواز خود را رزرو کردم، قيمت را از متصدي فروش پرسيدم که ايشان در پاسخ گفت: براي زمان‌هاي مختلف 45 روزه سه ماهه و يک ساله، مبالغ مختلفي تعيين شده که بالاترين آن 8 ميليون ريال است
اينجانب نيز به منظور استفاده از امتيازي که برابر مصوبات قانوني براي جانبازان در نظر گرفته شده با ارايه کارت جانبازي خود، خواستار صدور بليت نيم بها شدم که خانم مسئول با لحني بد، رو به من کرد و گفت که بهتر است از اين کارت استفاده نکنيد.
تعجب کرده بودم و بهت زده پرسيدم که علت چنين حرکتي چيست که وي در پاسخ گفت: قيمت بليت آزاد ما براي شما در بهترين شرايط، مبلغ 850 هزار تومان است، در حالي که اگر شما از کارت جانبازي استفاده کنيد، ما اين مبلغ را تا يک ميليون و دويست و اندي افزايش داده و با نرخي متفاوت و معادل پروازهاي بين‌المللي محاسبه مي‌کنيم و با اين وصف، اگر شما از کارت استفاده کنيد، نمي‌توانيد از 50 درصد تخفيف بهره ببريد.
اين در حالي است که بر پايه مصوبات مجلس شوراي اسلامي و هيأت دولت، موضوع تخفيف بهاي بليت به جانبازان به صورت قانون درآمده و اين عزيزان مي‌توانند با استفاده از کارت خود از اين امتياز بهره بگيرند و جالب آنکه دولت بابت چنين مواردي به هواپيمايي‌هاي ايراني سوبسيد پرداخت مي‌‌كند.
اين جانباز عزيز مي‌گويد: پس از آن که اين مسأله مطرح شد با يکي از نمايندگان مجلس شوراي اسلامي صحبت کردم که وي اين مسأله را پيگيري و اظهار کرد: اينها در حال دور زدن قانون هستند.
همچنين با يکي از مسئولان هما نيز صحبت شد که وي اظهار داشت: ما بليت جانبازان را با قيمتي متفاوت با ديگر مردم صادر مي‌کنيم، چون برايمان صرف نمي‌کند که چنين تخفيفي دهيم. جالب آن‌که با بررسي مدارک اين جانباز جنگ تحميلي، معلوم شد که دفتر هواپيمايي در پايان، قيمت بليت وي را با قيمتي متفاوت و معادل 12 ميليون ريال در رفت و برگشت محاسبه کرده که با انجام تخفيف قانوني و ضرايب ديگر تخفيف اندکتر از آنچه قانون تعيين کرده در نظر گرفته مي‌شود.
وي با گلايه‌مندي از مسئولان کشور مي‌نويسد: اي کاش نام جانبازي را يدک نمي‌کشيديم و کسي ما را ايثارگر نمي‌شناخت و اي کاش اين منتها را بر سر ما نمي‌گذاشتند و آشكارا مي‌گفتند که آقايان ما امتيازي براي شما قايل نيستيم.
وي ادامه مي‌دهد: اين نامه را ننوشتم که براي ما کاري بکنند که مي‌دانم ماجرا عميقتر از اين حرف‌هاست، اما نوشتم تا مردم بدانند چه بر سر ما مي‌آورند و گمان نکنند ما با داشتن کوله‌باري از مشکلات جسمي و خانوادگي از امتيازات خاصي بهره مي‌بريم.
به خدا ما شرمنده هستيم، به حسين ما خجليم و به خدا وقتي چنين برخوردهايي با ما مي‌شود، تمام تنمان عرق مي‌کند.
اين جانباز عزيز در پايان نوشته است که آقايان نمايندگان مجلس و آقاي رئيس‌جمهور، اين صريحترين و روشن‌ترين اقدام يک سازمان دولتي براي گرانفرشي و ظلم به جماعت ايثارگر است.
از ما که گذشت، اما براي رضاي خدا يا قانون تصويب نکنيد و يا اگر مصوبات شما ابلاغ شد، شهامت و عرضه اجراي آن را داشته باشيد. وقتي در کشوري اين همه از خون و منش ايثارگران بهره‌برداري مي‌شود، لااقل مرد باشيد و سر حرفهايتان بايستيد.
به گزارش پايگاه خبررساني عبرت، درباره مورد اعلام شده از سوي خبرنگار عبرت، تحقيق لازم صورت گرفت که دقيقا بيانگر حقيقت ماجرا بود.
دفاتر ايران اير براي حذف امتياز قانوني جانبازان، بليت سفرهاي خارجي را اعمال نمي‌کنند يا اگر بکنند هم مانند بالا خواهد بود.
اميد است که اين مورد از سوي مسئولان پيگيري شده و نتيجه نيز اعلام شود.

شانه های جبرئیل می لرزد از غم...

Salman — Mon, 22 Sep 2008 12:49:00 GMT

شانه های جبرئیل می لرزد از غم...

کودکان بی نوای کوفه،
آسوده بخوابید، هنوز پدر زنده است.

ناجوانمردان نمکدان شکن،
بهراسید! حیدر کرار هنوز نفس می کشد.

مردمان کوفه!
دست بر دعا بردارید، هنوز سلطان عالم زنده است.

ابوذر، جابر!
نگریید، هنوز مولا دارید.

آسمان!
نایست، علی هنوز پای بر زمین می گذارد.

مبادا سحر گردد، که
یتیمان دوباره بی پدر می گردند.
ناجوانمردان، دوباره فتنه می کنند.
شیعه دوباره مظلوم می شود.
آسمان ...
عرش...
شانه ی جبرئیل،
می لرزد از اشک ماتم.

مبادا سحر گردد که
زینب طاقت بی پدری ندارد
حسن، بی یاور می ماند.
حسین، عطشان آب می شود.

آه دل علی ،
چشم منتظر فاطمه،
آغوش باز رسول
تپش های قلب عاشق خدا
می گویند:

سحر دیر کردی،
زودتر بیا...

کاشف رمز DNA و اعتقاد به خدا

sadeghi — Sun, 20 Apr 2008 09:00:00 GMT

کاشف رمز DNA: سی سال بیخدا بودم،
اکنون به وجود خدا اعتقاد دارم

دکتر فرانسیس کولینز یکی از بزرگترین متخصصان ژنتیک در دنیا که هشت سال قبل به همراه Craig Venter توانسته بود رمزهای DNA را کشف کند به وجود خدا ایمان آورد!
کولینز 56 ساله در مصاحبه با تایمز گفت: سی سال آته ئیست بودم. اما اکنون به وجود خدا اعتقاد دارم.
وی افزود: در مورد وجود خدا یک زیرساخت واقعی وجود دارد و علم انسان را به خدا نزدیکتر هم می کند.
این دانشمند مشهور آمریکایی با ذکر اینکه به معجزات و فرشتگان اعتقاد دارد افزود: " هنگامی که در آزمایشگاه مشغول کار بودم خدا را حس می کردم. قطعا قدرتی بالاتر از ما هست و من به آن اعتقاد دارم. کشف رمز دی.ان. آ مرا به خدا اندکی نزدیکتر کرد. بارها دیده ام بیمارانی را که از درمان درمانده اند. علم از علاج آنها قطع امید کرده بود. اما دیدم که آنها به صورت معجزه وار به زندگی برگشته اند. این کار خداست"
به گزارش روزنامه وطن دکتر کولینز که اعتقاد دارد کشف رمز ژن باعث اعطای یک فرصت به وی برای شناخت خدا بوده است اضافه کرد: " هنگامی که به یک کشف مهم می رسید لحظات زیبایی را تجربه می کنید. چرا که درباره آن موضوع تحقیق کرده و به آن رسیده اید. چیزی که من کشف کرده بودم طوری بود که تا بحال هیچ انسانی آنرا کشف نکرده بود.در حالی که خدا هر زمان آنرا می داند!"
دو محقق معروف با کشف رمز DNA علم را وارد گستره وسیعتری کردند. اهمیت این اکتشاف به حدی بود که بیل کلینتون و تونی بلر به طور همزمان آنرا به تمام دنیا اعلام کرده بودند.

معنا و مفهوم فرهنگ ایثار و شهادت

admin — Tue, 15 Jan 2008 08:28:00 GMT

معنا و مفهوم فرهنگ ایثار و شهادت (The culture of self-sacrifice and Martyrdom)

ایثار در لغت به معنی «برگزیدن، عطاکردن، غرض دیگران بر غرض خویش مقدم داشتن، منفعت غیر را بر مصلحت خود مقدم داشتن» (۴) و شهادت یعنی «مجموعه باورها، آگاهی ها، آداب و اعتقادات و اعمالی که موجب وصول انسان به عالی ترین درجه کمال، یعنی مرگ آگاهانه در راه خدا می شود.» (۵)

ایثار، که یک واژه عام است، در همه مکتب ها و فرهنگ ها وجود دارد، ولی در اسلام مفهوم آن از یک برتری خاصی برخوردار است و هر تلاش، فداکاری، بخشش و جایگزینی را ایثار نمی گویند، بلکه ایثار در اسلام، دارای پیش زمینه ای چون اخلاص در راه خدا بودن دارد. ایثار بیانگر رشد و معرفت انسانی است و این موقعی است که انسان به یک تکامل روحی دسترسی پیدا کند. ایثارگری از آنجایی که حامل پیام هایی همچون: خداخواهی، دین باوری، خدایابی، انسان دوستی و دگرخواهی، شهادت، رشادت، از خودگذشتگی، عزت و عظمت و... است، در بین ما تقدس پیدا کرده و ما از این که افرادی ایثارگر را در بین خودمان داریم، احساس امنیت می کنیم. لازم به تذکر است که صفت ایثارگری در سطح زندگی اجتماعی نیز تبلور پیدا می کند و کارکردهای مثبتی دارد و باعث ایجاد همبستگی های اجتماعی و انسجام جامعه است و مناسب نیست که این وجه آن نادیده گرفته شود. ایثار یک هیجان زودگذر و بروز یک احساس آنی نیست، بلکه استکمال شعوری است که در یک انتخاب تجلی می یابد

اصل مقاله را از اینجا بخوانید http://38.117.65.73/content/Isar.aspx