بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّحیم‏
این روز بزرگ را به همه‏ى منتظران و همه‏ى عاشقان و همه‏ى موالیان اهل بیت، بخصوص شما برادران و خواهران عزیزى که در این‏جا تشریف دارید، تبریک عرض مى‏کنم.

در حقیقت ولادت این بزرگوار یک عید حقیقى است؛ لذا بزرگداشت خاطره‏ى این روز و این ساعت هرگز از یاد معتقدان به مهدویت نخواهد رفت. فقط مردم شیعه نیستند که منتظر مهدى موعود (سلام‏اللَّه‏علیه) هستند، بلکه انتظار منجى و مهدى، متعلق به همه‏ى مسلمانهاست. فرق شیعه با دیگران این است که شیعیان آن منجى را با نام و نشان، با خصوصیات گوناگون مى‏شناسند؛ اما دیگر مسلمانان که به منجى هم معتقدند، منجى را نمى‏شناسند؛ تفاوت، این‏جاست؛ والّا اصل مهدویت مورد اتفاق همه‏ى مسلمانهاست. ادیان دیگر هم در اعتقادات خودشان، انتظار منجى را در نهایت زمانه دارند؛ آنها هم در یک بخش از قضیه، مطلب را درست فهمیده‏اند؛ اما در بخش اصلى قضیه که معرفت به شخص منجى است، دچار نقص معرفتند. شیعه با خبر مسلّم و قطعى خود، منجى را با نام، با نشان، با خصوصیات، با تاریخ تولد، مى‏شناسد. نکاتى در اعتقاد به مهدویت هست، که من به اجمال آنها را عرض مى‏کنم:
یک نکته این است که وجود مقدس حضرت بقیةاللَّه (ارواحنافداه) استمرار حرکت نبوت‏ها و دعوت‏هاى الهى است از اول تاریخ تا امروز؛ یعنى همان‏طور که در دعاى ندبه مى‏خوانید، از «فبعض اسکنته جنّتک» - که حضرت آدم است - تا «الى ان انتهى الامر» - که رسیدن به خاتم‏الانبیاء (صلّى‏اللَّه‏علیه‏واله) هست - و بعد مسأله‏ى وصایت و اهل بیت آن بزرگوار، تا مى‏رسد به امام زمان، همه، یک سلسله‏ى متصل و مرتبط به هم در تاریخ بشر است. این، بدین معناست که آن حرکت عظیم نبوت‏ها، آن دعوت الهى به‏وسیله‏ى پیامبران، در هیچ نقطه‏یى متوقف نشده است. بشر به پیامبر و به دعوت الهى و به داعیان الهى احتیاج داشته است و این احتیاج تا امروز باقى است و هر چه زمان گذشته، بشر به تعالیم انبیا نزدیک‏تر شده است. امروز جامعه‏ى بشرى با پیشرفت فکر و مدنیت و معرفت، بسیارى از تعالیم انبیا را - که ده‏ها قرن پیش از این، براى بشر قابل درک نبود - درک کرده است. همین مسأله‏ى عدالت، مسأله‏ى آزادى، مسأله‏ى کرامت انسان - این حرفهایى که امروز در دنیا رایج است - حرفهاى انبیاست. آن روز عامه‏ى مردم و افکار عمومى مردم این مفاهیم را درک نمى‏کردند. پى‏درپى آمدن پیغمبران و انتشار دعوت پیغمبران، این افکار را در ذهن مردم، در فطرت مردم، در دل مردم، نسل به نسل نهادینه کرده است. آن داعیان الهى، امروز سلسله‏شان قطع نشده است و وجود مقدس بقیةاللَّه‏الاعظم (ارواحنافداه) ادامه‏ى سلسله‏ى داعیان الهى است، که در زیارت آل یاسین مى‏خوانید: «السّلام علیک یا داعى‏اللَّه و ربّانى آیاته». یعنى شما امروز همان دعوت ابراهیم، همان دعوت موسى، همان دعوت عیسى، همان دعوت همه‏ى پیغمبران و مصلحان الهى و دعوت پیامبر خاتم را در وجود حضرت بقیةاللَّه مجسم مى‏بینید. این بزرگوار، وارث همه‏ى آنهاست و دعوت و پرچم همه‏ى آنها را در دست دارد و دنیا را به همان معارفى که انبیا در طول زمان آورده‏اند و به بشر عرضه کرده‏اند، فرا مى‏خواند. این، نکته‏ى مهمى است.
نکته‏ى بعدى در باب مهدویت، انتظار فرج است. انتظار فرج یک مفهوم بسیار وسیع و گسترده‏یى است. یک انتظار، انتظارِ فرجِ نهایى است؛ یعنى این‏که بشریت اگر مى‏بیند که طواغیت عالم ترک‏تازى مى‏کنند و چپاولگرى مى‏کنند و افسارگسیخته به حق انسانها تعدى مى‏کنند، نباید خیال کند که سرنوشت دنیا همین است؛ نباید تصور کند که بالاخره چاره‏یى نیست و بایستى به همین وضعیت تن داد؛ نه، بداند که این وضعیت یک وضعیت گذراست - «للباطل جولة» - و آن چیزى که متعلق به این عالم و طبیعت این عالم است، عبارت است از استقرار حکومت عدل؛ و او خواهد آمد. انتظار فرج و گشایش، در نهایت دورانى که ما در آن قرار داریم و بشریت دچار ستم‏ها و آزارهاست، یک مصداق از انتظار فرج است، لیکن انتظار فرج مصداق‏هاى دیگر هم دارد. وقتى به ما مى‏گویند منتظر فرج باشید، فقط این نیست که منتظر فرج نهایى باشید، بلکه معنایش این است که هر بن‏بستى قابل گشوده شدن است. فرج، یعنى این؛ فرج، یعنى گشایش. مسلمان با درسِ انتظار، فرج مى‏آموزد و تعلیم مى‏گیرد که هیچ بن‏بستى در زندگى بشر وجود ندارد که نشود آن را باز کرد و لازم باشد که انسان ناامید دست روى دست بگذارد و بنشیند و بگوید دیگر کارى نمى‏شود کرد؛ نه، وقتى در نهایتِ زندگىِ انسان، در مقابله‏ى با این‏همه حرکت ظالمانه و ستمگرانه، خورشیدِ فرج ظهور خواهد کرد، پس در بن‏بست‏هاى جارى زندگى هم همین فرج متوقَّع و مورد انتظار است. این، درس امید به همه‏ى انسانهاست؛ این، درس انتظار واقعى به همه‏ى انسانهاست؛ لذا انتظار فرج را افضل اعمال دانسته‏اند؛ معلوم مى‏شود انتظار، یک عمل است، بى‏عملى نیست. نباید اشتباه کرد، خیال کرد که انتظار یعنى این‏که دست روى دست بگذاریم و منتظر بمانیم تا یک کارى بشود. انتظار یک عمل است، یک آماده‏سازى است، یک تقویت انگیزه در دل و درون است، یک نشاط و تحرک و پویایى است در همه‏ى زمینه‏ها. این، در واقع تفسیر این آیات کریمه‏ى قرآنى است که: «و نرید ان نمن على الذین استضعفوا فى الارض و نجعلهم ائمة و نجعلهم الوارثین» یا «ان الارض للَّه یورثها من یشاء من عباده و العاقبة للمتقین». یعنى هیچ‏وقت ملت‏ها و امت‏ها نباید از گشایش مأیوس شوند.
آن روزى که ملت ایران قیام کرد، امید پیدا کرد که قیام کرد. امروز که آن امید برآورده شده است، از آن قیام، آن نتیجه‏ى بزرگ را گرفته است و امروز هم به آینده امیدوار است و با امید و با نشاط حرکت مى‏کند. این نور امید است که جوان‏ها را به انگیزه و حرکت و نشاط وادار مى‏کند و از دل‏مردگى و افسردگى آنها جلوگیرى مى‏کند و روح پویایى را در جامعه زنده مى‏کند. این، نتیجه‏ى انتظار فرج است. بنابراین، هم باید منتظر فرج نهایى بود، هم باید منتظر فرج در همه‏ى مراحل زندگى فردى و اجتماعى بود. اجازه ندهید یأس بر دل شما حاکم بشود، انتظار فرج داشته باشید و بدانید که این فرج، محقَّق خواهد شد؛ مشروط بر این‏که شما انتظارتان، انتظار واقعى باشد، عمل باشد، تلاش باشد، انگیزه باشد، حرکت باشد.
یک نکته‏ى دیگر در مسأله‏ى مهدویت این است که عقیده‏ى ما این است که امام زمان (ارواحنافداه) متوجه و ناظر بر رفتار و عمل ماست؛ اعمال ما بر او عرضه مى‏شود. این جوان‏هاى مؤمن ما که در میدان‏هاى مختلف - چه در میدان معنویت و عبادت و معرفت، چه در میدان کار و تلاش، چه در میدان مبارزه و سیاست، چه در میدان جهاد؛ آن روزى که جهاد مورد احتیاج بود - این‏جور از خودشان اخلاص و شادابى نشان مى‏دهند، امام زمان (سلام‏اللَّه‏علیه) را خرسند و خوشحال مى‏کنند. این‏که مردم در کشور اسلامى - حالا در کشور مسلمانِ ما - تلاش‏شان این است که بر اداره‏ى کشور، بر پیشرفت امور کشور نظارت داشته باشند، تصمیم بگیرند، اقدام کنند، وارد میدان بشوند؛ و میدان را رها نمى‏کنند که دیگران بیایند و براى آنها تصمیم بگیرند؛ اجازه نمى‏دهند که امتداد خواست‏هاى استکبارى و استعمارى در داخل کشور سرنوشت آنها را معین بکند، امام زمان را خوشحال مى‏کنند؛ امام زمان ناظر است و مى‏بیند. انتخابات شما را امام زمان دید؛ اعتکاف شما را امام زمان دید؛ تلاش شما جوان‏ها را براى آذین‏بندى نیمه‏ى شعبان، امام زمان دید؛ حضورِ شما زن و مرد را در میدان‏هاى گوناگون، امام زمان دیده است و مى‏بیند؛ حرکت دولتمردان ما را در میدان‏هاى مختلف، امام زمان مى‏بیند و امام زمان از هر آنچه که نشانه‏ى مسلمانى و نشانه‏ى عزم راسخ ایمانى در آن هست و از ما سر مى‏زند، خرسند مى‏شود. اگر خداى نکرده عکس این عمل بکنیم، امام زمان را ناخرسند مى‏کنیم. ببینید، چه عامل بزرگى است.
نکته‏ى دیگر و سخن آخر این است که جامعه‏یى که به مهدویت معتقد است، قوت قلب پیدا مى‏کند. این قوت قلب براى ملت‏ها خیلى مهم است. بدانید تسلط استعمار بر کشورهاى اسلامى بعد از آن بود که توى دل ملت‏ها را خالى کردند؛ آنها احساس ضعف کردند؛ احساس عدم توانایى کردند، بعد اینها آمدند و با قدرت بر آنها مسلط شدند. امروز هم همین‏جور است. ما در روابط سیاسى و دیپلماسى دنیا داریم جلوى چشم‏مان مى‏بینیم که یکى از بزرگ‏ترین شگردهاى استکبار جهانى این است که مى‏خواهد دل مسؤولان کشورهاى گوناگون را - حالا در کشورهاى اسلامى - خالى کند و احساس بى‏پشتوانگى به آنها تزریق کند، تا آنها احساس کنند که چاره‏یى ندارند جز این‏که زیر بار مثلاً امریکا بروند. این احساس ضعف، بلاى بزرگى است. ملت‏ها حرکت نمى‏کنند؛ چون احساس ضعف مى‏کنند. ملت فلسطین ده‏ها سال ساکت و آرام نشسته بود؛ چون احساس مى‏کرد نمى‏تواند. آن روزى که فکرِ توانستن در ملت فلسطین به وجود آمد، قیام کرد و با این قیام، این‏همه موفقیت را به دست آورده است. رنج مى‏برد؛ اما دارد پیش مى‏رود. فرق است بین ملتى که حرکتى نمى‏کند، سیلى هم نمى‏خورد؛ اما روزبه‏روز عقب مى‏نشیند؛ روزبه‏روز بدبخت‏تر و زیرِدست‏تر مى‏شود، دلش هم خوش است که من سیلى نمى‏خورم، با آن ملتى که سختى راه را تحمل مى‏کند، پایش به سنگ مى‏خورد، خونى هم مى‏شود؛ اما در راهِ به سمت موفقیت، به سمت سرمنزل سعادت، به سمت عزت، پیش مى‏رود. ملت فلسطین امید پیدا کرد، حالا حرکت مى‏کند و جلو مى‏رود و این حرکتِ به جلو تا هر وقت که وجود داشته باشد، باعث مى‏شود که درهاى فرج به روى آنها باز باشد؛ و راه قطعه قطعه طى خواهد شد تا ان‏شاءاللَّه به هدف نهایى‏شان برسند. احساس ضعف براى یک ملت، خیلى احساس خطرناک و سم مهلکى است. یکى از برکات اعتقاد به مهدویت این است که انسان احساس اطمینان مى‏کند؛ احساس قوت قلب مى‏کند؛ احساس قدرت مى‏کند. و ملت ما بحمداللَّه این‏گونه است.
ما در جبهه‏هاى جنگ هم جوان‏هاى خودمان را مى‏دیدیم که به مدد غیبى و به توجه و نظر لطف ولى‏عصر (ارواحنافداه) اعتقاد داشتند و از همان اعتقاد و از همان قوت قلب هم استفاده مى‏کردند و توانایى مضاعف پیدا مى‏کردند و پیش مى‏رفتند. البته اعتقاد به کمک غیبى اگر معنایش این است که انسان بیکار بماند، درها را ببندد و منتظر باشد که از غیب کمک بشود، بداند که از غیب هم کمکى نخواهد شد؛ «و ما جعله اللَّه الّا بشرى لکم و لتطمئنّ قلوبکم به». کمک غیبى در میدان جنگ، در میدان چالش‏هاى سیاسى و در ایستادگى ملت‏هاست که به سراغ انسان مى‏آید. اگر بایستید، کمک غیبى هم هست.
امروز دنیاى استکبار روى نقاط قوت ملت‏ها متمرکز شده، تا آنها را از بین ببرد. البته یک جاهایى موفق مى‏شوند، یک جاهایى هم موفق نمى‏شوند. از جمله‏ى جاهایى که به حول و قوه‏ى الهى موفق نشدند و موفق نخواهند شد، ملت ایران است. بحمداللَّه در منبر سازمان ملل و در مقابل چشم سران کشورهاى جهان، رئیس‏جمهور محترم ما حرف دل ملت ایران را بیان کرد. استحکام و متانت و قوت بیان و قوت مواضع در آن تریبون جهانى، به نیابت از ملت ایران، در مقابل چشم همه‏ى دنیا به‏دست آمد. این، معنایش چیست؟ این، معنایش این است که ملت ایران تسلیم تهدید و زور و فشار نخواهد شد؛ این، معنایش این است که ملت ایران با فشارهاى بیست‏وهفت ساله‏ى از اول انقلاب تا کنون، نه فقط ضعیف نشده، نه فقط اراده‏ى او متزلزل نشده، بلکه امروز قوى‏تر از گذشته شده است و با اراده‏ى راسخ براى پیشبرد اهداف و آرمان‏هاى متعالى خود - که مصالح ملى در آنهاست - همچنان مستحکم ایستاده است. اتکا به خداى متعال و اعتقاد به نگاه رئوفانه و پدرانه‏ى حضرت بقیةاللَّه (ارواحنافداه) به ملت، این تأثیر بزرگ را در زندگى ما و در رفتار ما دارد که ما را با قوت قلب در مقابل امواج گوناگون وادار به استقامت مى‏کند. نمى‏توانند ملت ایران را شکست بدهند. به توفیق الهى، مسؤولان کشور، دولتمردان مؤمن و صبور، با پیگیرى و تلاش باید بتوانند یکى پس از دیگرى مشکلات این ملت را حل کنند؛ باید بتوانند سطح علمى و عملى این کشور را آن‏چنان بالا ببرند که به‏کلى طمع دشمنان از این ملت و از این کشور قطع بشود.
از خداوند متعال مى‏خواهیم که دعاى حضرت بقیةاللَّه (ارواحنافداه) را شامل حال همه‏ى ملت ایران و همه‏ى ملت‏هاى مستضعف جهان قرار بدهد؛ و شما مردم عزیز را روزبه‏روز به عزت خود و عزت اولیاى خود عزیزتر و مقتدرتر بفرماید.
منبع: پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری