امیر سرتیپ دوم احمد سقازاده در سال 1324 در تهران متولد شد. تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را به ترتیب در مدارس انتصاریه و بدر گذراند و پس از اتمام تحصیلات متوسطه در سال 1343 به دانشکده افسری رفت.
وی پس از فارغ التحصیلی از دانشکده افسری در سال 1346، به نیروی هوایی ارتش منتقل شد و پس از طی دوره آموزش زبان انگلیسی در مرکز آموزش زبان انگلیسی در مرکز آموزش های نیروی هوایی، در آزمون اعزام به خارج کشور شرکت کرد و پس از موفقیت در این آزمون، جهت طی دوره مهندسی الکترونیک به انگلستان اعزام شد. در سال 1347 پس از اتمام این دوره به ایران مراجعت کرد و در پدافند هوایی در یگان شهر آباده مشغول به خدمت شد.

پدافند هوایی تبریز و ایستگاه رادار بابلسر، یگان های بعدی خدمتی وی بودند. علاقه، استعداد و ابتکار او در زمینه کارهای فنی، بار دیگر فرصتی برایش فراهم کرد که در آزمون اویونیک (الکترونیک و هواپیما) شرکت کند. پس از موفقیت در این آزمون به عنوان نفر اول، در سال 1352 از آخرین محل خدمتی خود (جاسک) به کشور پاکستان اعزام شد. پس از اتمام این دوره، در سال 1356 به میهن بازگشت و در ستاد نهاجا (طرح و برنامه) به خدمت خود ادامه داد.
امیر سقازاده پس از انقلاب مرکز تحقیقات فنی و صنعتی را در نیروی هوایی تاسیس کرد که بعدها به جهاد خودکفایی تغییر نام داد. در زمان فرماندهی شهید فکوری، مدتی مسئول خرید تجهیزات ارتش در انگلستان بود و سپس معاونت عملیات نهاجا منتقل شد. امیر سقازاده در طول 8 سال دفاع مقدس در معاونت ارتباط و الکترونیک و هواشناسی (آرال) خدمت کرد. پس از پایان جنگ، مدت 8 ماه در دانشگاه هوایی و یک سال در جهاد خودکفایی ستاد مشترک انجام وظیفه کرده و سپس قریب به شش سال ریاست چاپخانه ارتش را به عهده داشت. وی در سال 1387 به افتخار بازنشستگی نایل شد.

اختراعات
دستگاه مزاحم یاب تلفن
دستگاه مزاحم یاب تلفن را به عنوان پایان نامه تحصیلات تکمیلی در پاکستان ساختم. در مراجعه به منزل یکی از دوستان ایده ساخت این دستگاه به ذهن من رسید، زیرا مزاحمی تلفنی مشکلاتی را برای خانواده دوستم فراهم کرده بود بنابراین به فکر ساخت این دستگاه افتادم. هر گاه که به استاد راهنما که آمریکایی بود مراجعه می کردم من را از ساخت این دستگاه منصرف می کرد و می گفت اگر این دستگاه قابل ساخت بود تا به حال در آمریکا ساخته شده بود. با صرف دو ماه وقت این دستگاه را ساختم و با نمره ممتاز از دانشگاه فارغ التحصیل شدم. در واقع به دلیل این که استاد راهنما در تکمیل پروژه کمک خاصی به من نکرده بود، در زمان دفاع از پایان نامه کدهای غلط به آنها دادم اما با کسب نمره عالی موفق به اتمام تحصیلات شدم. متاسفانه در آن مقطع به دلیل نبود حمایت های کافی ساخت این دستگاه منجر به تولید انبوه نشد اما مدتی پس از تکمیل در نمایشگاه بین المللی متوجه شدم شرکت زیمنس نسبت به ساخت دستگاه مشابهی اقدام کرده است.

دستگاه ارتباطی از طریق شبکه برق
این دستگاه با استفاده از شبکه برق سراسری، اصوات را منتقل کرده و نیاز به سیم کشی خاصی نداشت. با استفاده از این دستگاه، صوت سوار بر انرژی برقی که در سیم کشی منازل یا اماکن شده و سپس توسط دستگاه از برق جداسازی می شد. امواج در این دستگاه از نوع الکترومغناطیسی نیست بنابراین امکان استراق سمع در آن به حداقل ممکن می رسد، اما به دلیل استفاده از سیم کشی برق که در همه جا موجود است نیاز به ایجاد شبکه خاص نظیر تلفن های سیمی نیز وجود ندارد. این دستگاه در اولین نمایشگاه بین المللی پس از پیروزی انقلاب اسلامی به نمایش درآمد اما متاسفانه تا کنون نیز از این دستگاه استفاده ای نشده است. این دستگاه برای سازمان هایی نظیر راه آهن جمهوری اسلامی ایران می تواند بسیار مفید باشد.

دستگاه کنترل سرم بیماران
پس از بازگشت از یک ماموریت متوجه شدم که پسرم مبتلا به بیماری سختی شده و پزشکان از وی قطع امید کرده بودند با مراجعه به بیمارستان ارتش، تحت معاینه یکی از پزشکان متبحر آن دوره قرار گرفت و پزشک تجویز کرد که طی 24 ساعت 30 قطره از یک دارویی خاص به پسرم تزریق شود، پزشک تاکید داشت که افزایش یا کاهش تعداد قطرات ممکن است منجر به مرگ فرزندم شود. دوره ای پر استرس را گذراندم و نذر کردم پس از ترخیص فرزندم از بیمارستان دستگاهی بسازم که هیچ پدر و مادری به دلیل تعیین دقیق میزان سرم دچار استرس نشوند. دستگاه کنترل سرم بیماران را پس از بیماری پسرم ساختم. نحوه عملکرد این دستگاه بدین نحو است که با دو الکترود به سرم و بیمار متصل می شود و دقیقا فعالیت سرم را کنترل می کند. اگر به هر دلیل سوزن از داخل رگ خارج شده و قطرات سرم به جای ورود به رگ در زیر پوست تزریق شوند و یا از بدن بیمار سرم جدا شود پیام هشدار دستگاه به طور خودکار به صدا در می آید. این دستگاه را به بیمارستان قلب ارایه دادم و مورد استقبال رییس وقت بیمارستان دکتر محمد تقی سعیدی قرار گرفت. اما بنابه دلایلی ساخته نشد و بعدها متوجه شدم نمونه خارجی این دستگاه به کشور وارد شده است. نمونه خارجی این مشکل را داشت که فقط تعداد قطرات سرم را تعیین می کرد و اگر سوزن از دست بیمار خارج می شد، کادر درمانی متوجه اختلال نمی شدند. البته پس از گذشته دو ماه شرکت سازنده به نقص دستگاه پی برد و این نقیصه را برطرف کرد.

سامانه چراغ اضطراری
سامانه طراحی شده قوی تر از نمونه های داخلی و خارجی بود. این سامانه شامل یک شارژر قوی با آفتامات الکترونیکی است و به محض این که ولتاژ باطری به 6/13 ولت برسد به طور خودکار خودش قطع می کند. باطری را همیشه شارژ نگه می دارد. به محض این که برق قطع می شود، تمام چراغ ها بلافاصله روشن می شوند، البته می توان 20 عدد از آن چراغ های گازی را با هم روشن کرد.
دستگاه ترمومتر و فشار سنج الکترونیکی که در قسمت ها و یا سامانه هایی که در جه حرارت و کنترل فشار دستگاه مورد نظر باشد به صورت الکترونیکی ازدیاد درجه حرارت آب رادیاتور قبل از اینکه به حالت جوش بیاید یا بخارش را راننده ببیند، اعلام خطر می کند. دستگاه مزبور در صنعت موارد استفاده زیادی دارد.

دستگاه صرفه جویی در مصرف برق روشنایی اماکن و معابر عمومی
به طور کلی فکر ایجاد این دستگاه همزمان با شعار شرکت توانیر "هرگز نشه فراموش، لامپ اضافی خاموش" به ذهن من رسید. در روشنایی معابر عمومی از لامپ های پرمصرف 250، 400، 600 و 1000 وات استفاده می شود. این لامپ ها بلافاصله پس از برقرار جریان برق روشن نمی شوند و صرف زمان 15 دقیقه ای برای روشن کردن آنها نیاز است و بلافاصله پس از قطع جریان برق قابلیت روشن شدن مجدد ندارند. به دلیل مصرف بالای این لامپ ها و استفاده از سوخت های فسیلی در نیروگاه های کشور بر اساس بررسی های انجام شده آلایندگی ایجاد شده یک لامپ 100 وات معمولی طی 24 ساعت به اندازه 2 هفته کارکرد یک خودروی 4 سلیندر است. بنابراین میزان آلایندگی روشنایی معابر عمومی به مراتب بیشتر از این میزان است.
مبنای فعالیت این دستگاه کم سو (کم نور شدن) چراغ های معابر در مواردی که تردد در معابر کم است بود و در صورت افزایش تردد به طور اتوماتیک چراغ ها پرنور می شدند. با استفاده از این دستگاه حدود 50 درصد صرفه جویی در مصرف انرژی می شود و میلیارد ها تومان صرفه جویی ارزی برای کشور به همراه دارد. متاسفانه به دلیل ناآگاهی از مسایل حقوقی و ثبت اختراعات، امتیاز ساخت دستگاه را به شرکت یکی از اقوام دادم و شرکت مذکور با کشور چین وارد مذاکره شده و در نهایت طرح را به سرقت برد.
اخیرا متوجه شدم کشورهای چین و تایوان نیز نسبت به ساخت این دستگاه اقدام کرده اند اما میزان صرفه جویی در مصرف انرژی این دستگاه ها بسیار کمتر از دستگاه ابداعی بنده و حدود 10 درصد است. در مذاکراتی که با طرف چینی به منظور سرمایه گذاری در ساخت دستگاه پیش از به سرقت رفتن طرح داشتیم، طرف چینی سعی داشت به محتویات داخل دستگاه دسترسی یابد و بیم آن دارم که علاوه بر به سرقت بردن ایده ساخت دستگاه، به زودی بازارهای ایرانی با صرف هزینه زیاد اقدام به وارد کردن دستگاه هایی که ناشی از به سرقت رفتن این ایده هستند، کنند.